Adršpašské skály
Jak już na wstępie wspomniałem, skalny rezerwat składa się z dwóch większych obszarów: Teplicke skály i Adršpašské skály. Na całym terenie wyznaczono kilka szlaków turystycznych, z których najczęściej uczęszczane są dwa szlaki okrężne, ukazujące piękno obu zespołów skalnych. My z kolei ograniczyliśmy się tylko do odwiedzenia rezerwatu Adršpašské skály nie patrząc przy tym na oznakowanie trasy i kierując się wyłącznie pięknem skał połączonych oraz intuicją. I od razu stwierdzam, że nie zbłądziliśmy.
.jpg "Droga prowadząca do labiryntu skalnego")
I tak sobie wędrując po skalnych zakamarkach co krok napotykaliśmy na na skały, które z uwagi na swój wygląd nosiły odpowiednią nazwę, która kiedyś tam została nadana przez kreatywnych ludzi. I tak na przykład, wejście do skalnego labiryntu rozpoczynała brama gotycka. Potrzeba było sporo cierpliwości oraz trochę szczęscia, aby trafić na moment bez turystów pozwalający na tradycyjne foto. Ta droga, w sezonie letnim, wiedzie również do przystani łodzi turystycznych, którymi mogliśmy przepłynąć część Adrszpaskiego jeziorka (Adršpašské jezírko). Ale jakoś intuicja powiodła nas w innym kierunku.
.jpg "York Fafik się spieszy, a oni się zatrzymują przed gotycką bramą")
Nasza niewielka grupa trzymała się razem. Świadczą o tym grupowe fotografie. Przy bardziej znanych skałach zamontowane zostały tabliczki informacyjne z nazwą i wysokością skały. Słyszałem, że na szczytach tych skał znajdują się schowki z przyborami do pisania. Każda osoba która wdrapała się na szczyt ma możliwość wpisania swoich danych oraz opisania wrażeń ze swojej wspinaczki.
.jpg "Na placu słoni")
A kolejne fotografie przedstawiają znane skały o nazwie "plac słoni" oraz "Kochankowie". Skały te mają jednorazowy charakter. Praktycznie na każdym kroku znajdowaliśmy coś do odkrycia.
.jpg "Skała o nazwie Kochankowie z każdej strony wygląda ciekawie")
Kilka zdań o historii
Jak już o historii to zaczynamy bardzo dawno temu. A mianowicie w okresie kredy, kiedy utworzyła się płyta z piaskowca, która uległa erozji. Woda, słońce, mróz i wiatr stopniowo rzeźbiły imponujące formacje skalne. Ale jesteśmy jeszcze w 1700 roku, kiedy to pierwsi poszukiwacze przygód ze Śląska ostrożnie wtargnęli w nieznane im tereny. Tak więc eksplozja zainteresowania Skalnym Miastem przypada na wiek XVIII i XIX. W 1824 roku wybuchł niszczycielski pożar lasu, który trwał kilka tygodni i który odsłonił wejście do najbardziej niedostępnych części. Poprzez to obszar ten mógł zostać zagospodarowany pod kątem turystyki. Ścieżki zostały wytyczone, a przyczyniło się do tego kilka czynników. Po pierwsze te czasy to początki turystyki i zainteresowania człowieka najbliższą okolicą oraz pamiątkami przeszłości. Po drugie dla poetów i artystów epoki romantyzmu fantastyczny labirynt skalny z ruinami zamków i pradawnym lasem był idealnym miejscem do szukania natchnienia. Wszystko to sprawiło że do Skalnego Miasta tłumnie zjeżdżali prawdziwi celebryci: August II Mocny, Józef II czy sławny poeta Wolfgang Goethe, weimarski znajomy Adama Mickiewicza.
.jpg "Rzeczowy dowód, że też tam jestem")
Na niektórych skałach odnajdziemy napisy wykonane przez dawnych turystów, a wiek XX to z kolei eksplozja zainteresowania turystyką wspinaczkową.
Kilka zdań o przyrodzie
Rezerwat Skalne Mesto stanowi część Gór Stołowych i jest stosunkowo charakterystyczny dla tego pasma. Większość skał to piaskowce pochodzące z różnych okresów geologicznych. Jednolita płyta piaskowca została podzielona licznymi kanionami, dolinami i szczelinami na szereg fragmentów. Całość porośnięta jest lasem z licznymi gatunkami górskiej i podgórskiej fauny i flory. Specyficzna górska roślinność to kilkaset ciekawych gatunków roślin. Również fauna Skalnego Miasta jest bogata w przeróżne gatunki zwierząt. Doczytałem się, że możemy tu spotkać borsuka, bociana czarnego, czaple, nietoperze, a nawet żmiję zygzakowatą!
.jpg "Napis upamiętniający powódź w dniu 23. czerwca 1844 roku")
A powyższy napis informuje o stanie wody w dniu 23. czerwca 1944 w wyniku ulewy spowodowanej zerwaniem chmury.
.jpg "Adršpašské skály. Wodospad (chyba duży)")
Ale również woda wywarła piętno na kształt tego miejsca, które nie było oszczędzane przez powodzie i w którym znajdziemy wodospady. Doczytałem się, że są dwa. Jeden z nich udało mi się sfotografować.
.jpg "Malownicze skały i lasy")
Na zwiedzenie górskich skał wystarczy kilka godzin. Oczywiście czas przejścia zależy od wielu czynników. Między innymi od tego, czy często robimy przerwy, czy jest z nami pies albo dzieci. A może lubimy bardzo fotografować i szukamy odpowiednich motywów?
.jpg "Na ławce można wypocząć podziwiając piękno jeziorka")
Drewniane ławki zapraszają strudzonych wędrownych do wzrokowego ogarnięcia całego piękna szmaragdowych barw jeziorka, po którym majestatycznie poruszaja się łódki. York Fafik z wielkim zainteresowaniem obserwuje pluskające w wodzie kaczki.
.jpg "Na trasie wokół jeziora")
Na terenie Adrszpaskich skał znajdują się dwa górskie jeziorka na różnych poziomach, przez które przepływa rzeka Metuje tworząc dwa wodospady. Szmaragdowe jezioro w starej piaskowni, wokół którego przygotowano trasę okrężną (1,5 km) z miejscami odpoczynku.
Pałac Ratiborice
Około 35 km w kierunku Nachodu oraz dalej Kudowy usytuowany jest Pałac Ratiborice, który został uznany za narodowy zabytek kultury ze względu na literackie powiązanie z dziełem Bozeny Nemcova. Ta letnia rezydencja książęca z XVIII wieku służyła między innymi jako miejsce spotkań polityków podczas wojen napoleońskich, co zaowocowało nowym ładem Europy na kilkadziesiąt następnych lat.
.jpg "Pałac w Ratiboricach koło Ceska Skalice")
W salonach pałacowych można oddychać powietrzem szlachetnego dworu, a pod wielowiekowymi drzewami parku zamkowego wraz z łąkami zalewowymi wzdłuż rzeki Upy i rustykalnymi zabudowaniami folwarcznymi, jak młyn wodny (Rudluv mlyn) i magiel, można się choć na chwilę przenieść w tamte czasy.
.jpg "Widoki młynu i szum wody przeniosły nas w dawne czasy")
Szczególnie piękna, bogata i uduchowiona księżniczka Kurlandii Catherine Frederica Wilhelmina Benigna zapisała w Ratoboricach karty historii. Księżna zapraszała do zamku wiele ważnych osób, takich jak austriacki kanclerz Clemens Metternich czy rosyjski car Aleksander I. W 1813 roku oddała pałac dyplomatom Prus, Rosji i Austrii dla prowadzenia tajnych negocjacjach na temat koalicji anty-napoleońskiej. Jest ona również znana jako "Księżna" z powieści "Babka" Bozeny Nemcovej.
.jpg "A tak wygląda młyn od środka")
Odwiedzając Ratibořice wracamy do świata, który zaniknął gdzieś tam w gorączkowej teraźniejszości. Stwierdzamy przy tym, że dany nam czas możemy także poświęcić na odrobinie refleksji i choćby na moment zwolnić tempo, które sami sobie narzucamy. A pomaga w tym znakomicie dobry posiłek w czeskiej restauracji.
.jpg "A po zwiedzaniu smaczny posiłek w tutejszej restauracji.")
To tak jak w tym przysłowiowym czeskim filmie sprzed lat: "nikt nic nie wie!"
